كنترل شيميايي اين آفت به خاطر فعاليت لاروها درون برگ‌ها، رشد و نمو سريع، باروري بالا، تحرك زياد حشرات بالغ، دوره رشد نسبتاً زياد و مرحله شفيرگي داخل خاك و توسعه سريع مقاومت به حشره‌كشها تا كنون با دشواريهاي خاصي همراه بوده است . اين سمپاشي‌ها معمولاً با از بين بردن پارازيتوئيدها كه نقش موثري در تنظيم جمعيت اين آفت در شرايط طبيعي به عهده‌دارند باعث طغيان مجدد آفت خواهد شد.

بنابراین از سایر روش ها جهت مبارزه و کنترل این آفت استفاده میشود که به اختصار شرح داده میشود:

الف-کنترل زراعی:

1-تاریخ کشت تاثیر بسزایی در کنترل جمعیت افت دارد تجربه نشان داده است که جمعیت آفت در کشت های بهاره و زمستانه بدلیل برودت درجه حرارت به مراتب کمتر است 

2-حذف علف های هرز در داخل  و اطراف گلخانه ها جهت ازبین بردن میزبان های حد واسط

3- تناوب زراعی

4-ضدعفونی خاکذ قبل از کشت

5-استفاده از کارت زرد چسبناک

6-نصب توري­هاي ضد حشره ( درب ورودي و دريچه­هاي تهويه )

7-عدم ورود نشاهای الوده به داخل گلخانه

ب)کنترل بیولوژیک:

گونه­ هاي مختلفي از زنبورهاي پارازيتوئيدDacnusa , Opius , Diglyphus  از روي لاروهاي اين آفت گزارش شده است.

ج) کنترل شیمیایی :

مگس مینوز برگ سبزی به علت استفاده از سموم غیر مؤثر علیه این آفت چندان موفق نبوده است زیرا به دنبال چند بار مصرف سم غیر مؤثر ، طغیان آن را بهمراه داشته است. به نظر می­رسد این حشره قابلیت زیادی در بروز مقاومت به سموم دارد. به هر حال سمی که در حال حاضر علیه این آفت تأثیر خوبی دارد آبامکتین نام دارد  استفاده از این ترکیب به نسبت 8/0 تا 1 در هزار تأثیر خوبی در کنترل آفت دارد.